|
Dyenga van Eggelbolts Stam.
Mijn eerste Dobermann en beste maatje! Eigenzinnig, trouw, duidelijk aanwezig en ontzettend lief. Gemakkelijk in de omgang, altijd in voor actie en open naar andere honden.
Dyenga heeft een bewogen leven gehad en heeft veel mee mogen maken. In zijn jonge jaren heb ik met hem getraind en zelfs zeilen vond hij geweldig. Op latere leeftijd heeft hij een huisgenootje gekregen in de vorm van een oudere golden retriever teef. Dit heeft geen enkel probleem opgeleverd. Dyenga kreeg er een gezinnetje bij om over te waken.
Met zijn gezondheid is het lange tijd goed gegaan totdat hij op 9 jarige leeftijd ging sukkelen met zijn maag. Na diverse (bijna) maagkantelingen is hij geopereerd aan zijn buik welke netjes werd vastgezet. Als senior deed hij niet onder voor een jonkie. Hij wist van wanten en kende geen pijn. Wel ging Dyenga wat lastiger lopen zodat de wandelingen (wat hij o zo graag deed) langzaam korter werden.
Bijna 13 jaar heeft hij bij mij mogen zijn. Op 9 september zakte Dyenga weg tijdens een wandeling en overleed ter plekke. Voor mijn maatje een mooie dood, voor mij een enorm gemis.
Vergeten doe ik Dyenga nooit, hij zal altijd bij mij zijn........
Vriend, (09-09-2007)
Het is nu precies een jaar geleden dat je bent gegaan…. Die dag staat in mijn geheugen gegrift. In de ochtend heb je op jouw manier afscheid genomen van het vrouwtje en de kids. Zij gingen s’middags naar een kinderfeestje en wij waren met z’n tweetjes in de tuin. Je lag, zoals altijd, heerlijk in het zonnetje en ik was bezig met de kiezelsteentjes. Het viel me op dat je die middag veel contact met me zocht, alsof je iets wilde zeggen…..Ik heb je veel aangehaald en ben bij je komen zitten. Even lekker genieten van het zonnetje. Tegen vier uur ben ik me gaan douchen en jij ging in je mandje slapen. Voordat ik naar boven ging heb ik je nog een lekker koekje gegeven. Je weet wel, die koekjes waar je zo dol op was….
Toen ik beneden kwam stond je al klaar voor een wandelingetje. Het zou onze laatste wandeling samen worden…
Kort nadat we waren vertrokken zakte je in elkaar. Ik dacht eerst dat je door je achterpoot zakte en ving je direct op.
Ik voelde dat je urine liet lopen en dat betekende niet veel goeds. Ik legde je voorzichtig op het paadje om te kijken wat er aan de hand was. De conclusie was hard…..je was gestorven…..ik heb je nog toegesproken en getracht je wakker te krijgen maar het mocht niet baten. De pijn was, en is nog steeds enorm, ik was je kwijt, terwijl je er altijd voor me was. Altijd vrolijk, in voor een spelletje, aanwezig en kattekwaad was jou niet vreemd. Helaas, mijn maatje is niet meer…
Voor jou was het echter een mooie dood, voor mij een hard gelag. Ik ben in ieder geval blij dat je geen pijn hebt gehad.
Ik heb je altijd gezegd: ik heb je opgehaald toen je een pupje was en ik breng je weg als het niet meer gaat. We hebben je dan ook met z’n allen weggebracht en op de dag van de crematie ben ik samen met het vrouwtje bij je gebleven tot het eind.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, soms met een lach, soms met een traan.
Ik ben je dankbaar voor wat je me gegeven hebt en wat je voor me hebt gedaan.
Je speelt nu met veel plezier bij de regenboogbrug.
En ik weet het maatje, soms kom je eventjes terug.
Dyenga, ik mis je en vergeten doe ik je nooit..
En een ding weet ik zeker: Wimpie…tot ooit!
Je baasje
|
![]() |
Geboren: 19-09-1993 Overleden: 09-09-2006
|
