|
Rico van Eggelbolts Stam.
Rico was het broertje van Dyenga.
Geschreven door de baasjes van Rico, Arie en Marja.
Rico was onze 1e Dobermann……., überhaupt onze 1e hond.
Hij was een echte huishond, die nooit veel verder is geweest dan onze woonplaats.
Zoals wel vaker werd ook van hem gedacht dat het een gevaarlijke hond was, maar niets is minder waar!
Oké, hij kon waken als de beste, en het geblaf van hem heeft menigeen de stuipen op het lijf gejaagd maar dat was het dan ook wel.
Hij was heel sociaal met katten, kippen en andere honden.
Baby’s vond hij heel erg interessant (hij moest altijd even kijken of alle vingers en teentjes er wel aanzaten!) Peuters die nog niet goed konden lopen ging hij liever uit de weg. Maar bij kleuters probeerde hij altijd een autootje te jatten als ze op de grond zaten te spelen! En als je als volwassene bij ons kwam dan bleef hij altijd eerst op afstand, pas als je was gaan zitten kwam hij bij je en was dan vaak niet meer bij je weg te slaan.
Net als Dyenga was het een heel gezonde hond, hij kwam eigenlijk alleen bij de dierenarts voor zijn jaarlijkse prik, dan ging hij samen met onze 3 katten. Dat heeft vaak tot heel verbaasde reactie’s geleid. Meestal gingen we eerst met de 3 katten naar binnen, (1 in een transport box en 2 aan de riem) dan bleef 1 van ons in de wachtkamer en de ander ging Rico halen. En als die zich dan bij ons voegde dan vielen de ogen vaak uit de kassen van de andere aanwezige baasjes. En dan waren de reactie’s vaak in de trant van: “Een Dobermann en katten……..,gáát dat ???????” “Ja hoor, prima dat zie je toch?!
Vanaf de 9 jaar stonden de dierenartsen er ieder jaar weer van te kijken dat hij er nog steeds bij was.
Hij is nooit ziek geweest, maar toen hij de leeftijd van 11jaar gepasseerd was, ging het allemaal niet meer zo vlotjes. Hij viel regelmatig om, kon de bochten niet meer goed krijgen als hij een beetje tempo had, opstaan werd een probleem en op het laatst voelde hij niet eens meer dat hij (terwijl hij lag) aan het poepen was! Maar al die tijd nooit maar dan ook nooit laten merken dat hij pijn had. Zelfs niet als we hem aan zijn vel omhoog takelden (ja sorry, maar er zitten helaas geen handvaten aan een dober en ze zijn zo glad als aal)
In november werd hij (zoals wij het zagen) verkouden, met heel lange snotbellen uit zijn neus, hiervoor heeft hij tabletten gekregen en toen ging het weer wat beter. Maar hij kreeg het steeds weer terug. Op 31 januari had hij koude poten, wilde geen brokken meer eten en hij was weer aan het snotteren. Volgens de Dierenarts was hij “Op”en we hebben hem (overrompeld als we waren) die avond in laten slapen.
Een ding staat vast DAT doen we nooit meer, de volgende gaat mooi mee naar huis om daar op zijn/haar plekje heen te gaan.
Rust zacht Kerel, ik mis je…….
|
![]() |
Geboren: 19-06-1993 Overleden: 31-01-2006
|
